مجمع قاریان و حافظان قرآن کریم فیروزآباد

چرا باید دسته جمعی دعا كرد؟

بوعلی سینا به عارف وارسته، ابوسعید ابی‏الخیر نامه‏ای نوشت و از او پرسید: چرا باید مردم به صورت جمعی خدا را عبادت كنند؟

ابوسعید پرسش بوعلی را ضمن مثالی چنین پاسخ داد:

"اگر چند چراغ در اتاقی روشن باشد با خاموش شدن یكی از آنها، اتاق هم‏چنان روشن خواهد بود. ولی اگر یك چراغ روشن باشد خاموشی چراغ همان و تاریك شدن اتاق همان.

انسان‏ها نیز همین گونه‏اند. گناه‏كاران همان چراغ‏های خاموشند كه اگر تنها باشند شاید موفق به كسب موهبت‏های الهی نشوند، ولی اگر در میان جمع باشند چه بسا خداوند به بركت دیگران بركات خود را به آنها عطا كند."

امام حسن عسكری (علیه السلام) فرمودند: مومن پنج نشانه دارد

1-نمازهای یومیه را بجا آورد

2-در روز اربعین حسینی(ع) زیارت عاشورا بخواند

3-انگشتر عقیق به دست راست داشته باشد

4-بعد از هر نماز پیشانی خود را به خاك بمالد(مهر نماز)

5-بعد از نماز دعا كند.

نامت زبانزد آسمان‌ها بود

و پیمان برادریت

با جبل نور

چون آیه‌های جهاد

محکم

تو آن راز رشیدی

که روزی فرات

بر لبت آورد

و ساعتی بعد

در باران متواتر پولاد

بریده بریده

افشا شدی

و باد

تو را با مشام خیمه‌گاه

در میان نهاد

و انتظار در بهت کودکانه‌ی حرم

طولانی شد

تو آن راز رشیدی

که روزی فرات

بر لبت آورد

و کنار درک تو

کوه از کمر شکست    

زنده یاد سید حسن حسینی

فرارسیدن ماه محرم ماه پیروزی خون بر شمشیر تسلیت باد.

بخوان دعای فرج دعا اثر دارد

دعا کبوتر عشق است بال و پر دارد

بخوان دعای فرج را و عافیت بطلب

که روزگار بسی فتنه زیر سر دارد

بخوان دعای فرج را و ناامید نباش

بهشت پاک اجابت هزار در دارد

بخوان دعای فرج را که صبح نزدیک است

خدای را شب یلدای غم سحر دارد

بخوان دعای فرج را به شوق روز وصال

مسافر دل ما نیت سفر دارد

بخوان دعای فرج را که یوسف زهرا

ز پشت پرده‌ی غیبت به ما نظر دارد

بخوان دعای فرج را که دست مهر خدا

حجاب غیبت از آن روی ماه بردارد

منبع: مطالب اعضا سایت تبیان

تلاش در شکست ،صبر در ناامیدی، رفتن بی‌همراه،
جهاد بی‌سلاح، کار بی‌پاداش، فداکاری در سکوت
دین بی‌دنیا، مذهب بی‌عوام، عظمت بی‌نام
خدمت بی نان، ایمان بی ریا، خوبی بی‌نمود،
گستاخی بی‌خامی‌، مناعت بی‌غرور، عشق بی‌هوس
تنهایی در انبوه جمعیت و
دوست داشتن بی آنکه دوست بداند.
برگرفته از سایت تبیان

پارسايي در دنيا

پروردگار خدا را ستايش مي‏کنيم بر آنچه گرفته، و بخشيده، بر نعمتهايي که عطا کرد و آزمايشهايي که انجام داد، خداوندي که بر هر چيز پنهاني آگاه و در باطن هر چيزي حضور دارد، به آنچه در سينه‏هاست آگاه و بر آنچه ديده‏ها دزدانه مي‏نگرد داناست، و گواهي مي‏دهم که خدا يکي و جز او خدايي نيست، و گواهي مي‏دهم که حضرت محمد (ص) برگزيده و فرستاده اوست، آن گواهي که با او درون و بيرون، قلب و زبان، هماهنگ باشد.

ياد مرگ. به خدا سوگند! اينکه مي‏گويم بازي نيست، جدي و حقيقت است، دروغ نيست، و آن چيزي جز مرگ نيست، که بانگ دعوت‏کننده‏اش رسا، و به سرعت همه را ميراند، پس انبوه زندگان، و طرفداران، تو را فريب ندهند، همانا گذشتگان را ديدي که ثروتها اندوختند و از فقر و بيچارگي وحشت داشتند، و با آرزوهاي طولاني فکر مي‏کردند در امانند، و مرگ را دور مي‏پنداشتند، ديدي چگونه مرگ بر سرشان فرود آمد؟ و آنان را از وطنشان بيرون راند؟ و از خانه امن کوچشان داد؟ که به چوبه تابوت نشستند، و مردم آن را دست به دست مي‏کردند؟ و بر دوش گرفته و با سرانگشت خويش نگاه مي‏داشتند؟ آيا نديديد آنان را که آرزوهاي دور و دراز داشتند، و کاخهاي استوار مي‏ساختند، و مالهاي فراوان مي‏اندوختند؟ چگونه خانه‏هايشان گورستان شد؟ و اموال جمع‏آوري شده‏شان تباه و پراکنده و از آن وارثان گرديد؟ و زنان آنها با ديگران ازدواج کردند؟ نه مي‏توانند چيزي به حسنات بيفزايند و نه از گناه توبه کنند! تقوي و روش برخورد با دنيا کسي که جامه تقوا بر قلبش بپوشاند، کارهاي نيکوي او آشکار شود، و در کارش پيروز گردد، پس در به دست آوردن بهره‏هاي تقوا فرصت غنيمت شماريد، و براي رسيدن به بهشت جاويدان رفتاري متناسب با آن انجام دهيد، زيرا دنيا براي زندگي هميشگي شما آفريده نشد، گذرگاهي است تا در آن زاد و توشه آخرت برداريد، پس با شتاب، آماده کوچ کردن باشيد و مرکبهاي راهوار براي حرکت مهيا داريد.

خطبه 132 نهج البلاغه

مقدمه:

به نام ربّ العالمین

قریب به ده سال است که جمعی از علاقه‌مندان به قرآن گرد هم می‌نشینیم و با ترنّم قدسی کلام خدا جان و دل را صفا می‌دهیم؛ این کار آنچنان دلها را مجذوب خود ساخته که به لطف خدا هر جلسه مقبول طبع افراد دیگری نیز می‌افتد.

سراسر این کتاب با عظمت خداوند آشنای فطرت و دل‌های بیدار است. صفابخش جان است. روح‌پرور و آرامش‌دهنده‌ی قلوب آشفته است. ذهن و دل را نور می‌بخشد. غرورش مقدس است و پیام‌هایش راه‌گشا و... به هر حال کلام خداست و خدا بزرگتر از آن است که وصف شود.

چندی است که جوانان جویای صفات قرآنی مدام در پی غوص در ژرفای این‌ کلام جاودانه‌اند؛ به همین بهانه دوستدار انتشار نشریه‌ای به نام مجمع قرآنی‌مان یعنی «‌عترت النَبی (ص)» شده‌اند؛ حال که این همه اشتیاق است و صداقت و پایداری، پس یا علی مدد. شما نیکان و پاکدلان که مدام از مکتب‌خانه‌ی قرآن زمزم نور می‌چشید شایسته است برایمان دعا کنید تا خداوند فرصت پرداختن به زیبایی‌های این عالم روحانی را مرحمت فرماید. راهنمایی کنید، پیشنهاد بدهید. ذوق و سلیقه‌های قرآنی‌تان را بر سر سفره‌ی این مجمع ارزانی بدارید تا آنچه را که دلهای شما درک کرده دیگران هم بهره‌ای ببرند و دعاگویتان باشند. البته این یک آغاز است و حتماْ پر از ایراد ولی مطمئنیم اگر همه‌ی دوستان اهل ذوق وارد گود شوند، کارهای خوب و جالبی با نگاه‌های نو تشکیل می‌گیرد. پس تنهایمان نگذارید و لحظه لحظه مثل گذشته همراهمان باشید.

                                                                    الطافتان مزید

                                                                    ثناگویتان هستیم.

سوال : چرا براي سلامتي امام زمان دعا مي كنيم ؟مگر امام زمان اعوذ بالله ممكن است آسيب ببينند؟

پاسخ: با سلام

چرا نام امام زمان در قرآن نیامده‌است؟
پرسشگر تصور مي‌كند كه اگر نام امام و يا امامان در قرآن مي‌آمد، اختلاف از بين مي‌رفت، در حالي كه اين اصل كليّت ندارد. چه بسا ذكر اسامي پيشوايان دوازده‌گانه، سبب مي‌شد كه آزمندان حكومت و رياست به نسل‌كشي بپردازند تا از تولد آن امامان جلوگيري كنند، چنانكه اين مسئله درباره حضرت موسي(ع) رخ داد.
روش آموزشي قرآن بيان كليات و اصول عمومي است، تشريح مصاديق و جزئيات غالباً بر عهده پيامبر گرامي(ص) مي‌باشد. رسول‌خدا(ص) نه تنها مأمور به تلاوت قرآن بود، بلكه در تبيين آن نيز مأموريت داشت، چنانكه مي‌فرمايد:
و أنزلنا إليك الذكر لتبيّن للنّاس ما نزّل إليهم و لعلّهم يتفكّرون.۱
و قرآن را بر تو فرستاديم تا آنچه براي مردم نازل شده است، براي آنها بيان كني و آشكارسازي، شايد آنان بينديشند.
در آية يادشده دقت كنيد، مي‌فرمايد:
«تبيّن» و نمي‌گويد: «لتقراً» يا «ليتلو» و اين نشانه آن است كه پيامبر(ص) علاوه بر تلاوت، بايد حقايق قرآني را روشن كند.
بنابراين انتظار اينكه مصاديق و جزئيات در قرآن بيايد، همانند اين است كه انتظار داشته باشم همه جزئيات در قانون اساسي كشور ذكر شود. اينك برخي از روش‌هاي قرآني را در مقام معرفي افراد بيان مي‌كنيم:
۱. معرفي به نام
گاهي شرايط ايجاب مي‌كند كه فردي را به نام معرفي كنند، چنانكه مي‌فرمايد:
و مبشّراً برسولٍ يأتي من بعدي اسمه احمد۲،
(عيسي مي‌گويد): من به شما مژده پيامبري را مي‌دهم كه پس از من مي‌آيد و نامش احمد است.
در اين آيه حضرت مسيح، پيامبر پس از خويش را به نام معرفي مي‌كند و قرآن نيز آن را از حضرتش نقل مي‌نمايد.
۲. معرفي با عدد
و گاهي شرايط ايجاد مي‌كند كه افرادي را با عدد معرفي كند، چنانكه مي‌فرمايد:
و لقد أخذ الله ميثاق بني‌اسرائيل و بعثنا منهم اثني عشر نقيباً ... .۳
و خدا از فرزندان اسرائيل پيمان گرفت و از آنان دوازده سرگروه برانگيختم.
۳. معرفي با صفت
بعضي اوقات شرايط ايجاب مي‌كند كه فرد مورد نظر را با اوصاف معرفي كند، چنانكه پيامبر خاتم را در تورات و انجيل، با صفاتي معرفي كرده است.
الذين يتّبعون الرسول النّبيّ الأمّيّ الذي يجدونه مكتوباً عندهم في التوراة و الإنجيل يأمرهم بالمعروف و ينهاهم عن المنكر و يحلّ لهم الطيّبات و يحرّم عليهم الخبائث و يضع عنهم إصرهم و الأغلال التي كانت عليهم... .۴
كساني كه از رسول و نبي درس ناخوانده‌اي پيروي مي‌كنند كه نام و خصوصيات او را در تورات و انجيل نوشته مي‌يابند، كه آنان را به نيكي دعوت كرده و از بدي‌ها بازشان مي‌دارد، پاكي‌ها را براي آنان حلال كرده و ناپاكي‌ها را تحريم مي‌نمايد و آنان را امر به معروف و نهي از منكر مي‌كند و بارهاي گران و زنجيرهايي كه بر آنان بود، از ايشان برمي‌دارد...
با توجه به اين روش، انتظار اينكه اسامي دوازده‌ امام با ذكر نام و اسامي پدر و مادر در قرآن بيايد، يك انتظار بي‌جا است؛
زيرا گاهي مصلحت در معرفي به نام است و گاهي معرفي به عدد و احياناً معرفي با وصف.
مسائل زيادي وجود دارد كه قرن‌ها ماية جنگ و جدل و خونريزي در ميان مسلمانان شده است، ولي قرآن درباره آنها به طور صريح و قاطع كه ريشه‌كن كننده نزاع باشد سخن نگفته است، مانند:
ـ صفات خدا عين ذات اوست يا زائد بر ذات؟
ـ حقيقت صفات خبري مانند استواري بر عرش چيست؟
ـ كلام خدا قديم يا حادث است؟
ـ خلقت بر اساس جبر استوار است يا اختيار؟
اين مسائل و امثال آنها هر چند از قرآن قابل استفاده است، ولي آن چنان شفاف و قاطع كه نزاع را يك سره از ميان بردارد، در قرآن وارد نشده است و حكمت آن در اين است كه قرآن مردم را به تفكّر و دقت در مفاد آيات دعوت مي‌كند، بيان قاطع همه مسائل، به گونه‌اي كه همه مردم را راضي سازد، بر خلاف اين اصل است.
معرفي به نام، برطرف كنندة اختلاف نيست
پرسشگر تصور مي‌كند كه اگر نام امام و يا امامان در قرآن مي‌آمد، اختلاف از بين مي‌رفت، در حالي كه اين اصل كليّت ندارد؛ زيرا در موردي تصريح به نام شده ولي اختلاف نيز حاكم گشته است.
بني‌اسرائيل، از پيامبر خود خواستند فرمان‌روايي براي آنان از جانب خدا تعيين كند تا تحت امر او به جهاد بپردازند و زمين‌هاي غصب‌شده خود را باز ستانند و اسيران خود را آزاد سازند. آنجا كه گفتند:
إذ قالوا لنبيّ لهم ابعث لنا ملكاً نقاتل في سبيل‌الله.۵
آنان به يكي از پيامبران خود گفتند: براي ما فرمان‌روايي معين كن تا به جنگ در راه خدا بپردازيم...
پيامبر آنان به امر الهي فرمان‌روا را به نام معرفي كرده، گفت:
إنّ الله قد بعث لكم طالوت ملكاً...۶
به راستي كه خدا طالوت را به فرمان‌روايي شما برگزيده است.
با وجودي كه نام فرمان‌روا به صراحت گفته شد، آنان زير بار نرفتند و به اشكال تراشي پرداختند و گفتند:
أنّي يكون له الملك علينا و نحن أحقّ بالملك منه و لم يؤت سعةً من المال...7
از كجا مي‌تواند فرمان‌رواي ما باشد، حال آنكه ما به فرمان‌روايي از او شايسته‌تريم، و او توانمندي مالي ندارد؟...
اين امر، دلالت بر آن دارد كه ذكر نام براي رفع اختلاف كافي نيست، بلكه بايد شرايط جامعه، آماده پذيرايي باشد.
چه بسا ذكر اسامي پيشوايان دوازده‌گانه، سبب مي‌شد كه آزمندان حكومت و رياست به نسل‌كشي بپردازند تا از تولد آن امامان جلوگيري كنند، چنانكه اين مسئله درباره حضرت موسي(ع) رخ داد و به قول معروف:
صد هزاران طفل سر ببريده شد
تا كليم‌الله موسي زنده شد
دربارة حضرت مهدي(عج) هم كه اشاره‌اي به نسب و خاندان ايشان شد، حساسيت‌هاي فراواني پديد آمد و خانه حضرت عسكري(ع) مدت‌ها تحت‌نظر و مراقبت بود تا فرزندي از او به دنيا نيايد و در صورت تولد، هر چه زودتر به حيات او خاتمه دهند.
در پايان يادآور مي‌شويم: همان‌طوري كه گفته شد، قرآن بسان قانون اساسي مي‌باشد و انتظار اينكه همه چيز در آن آورده شود، كاملاً بي‌مورد است. نماز و روزه و زكات نيز كه از عالي‌ترين فرائض اسلام است به طور كلي در قرآن وارد شده و تمام جزئيات آنها از سنّت پيامبر(ص) گرفته شده است.
ماهنامه موعود شماره ۸۰
آيت‌الله جعفر سبحاني
----------------------------------------------------------------------------------
پي‌نوشت‌ها:
 برگرفته از: افق حوزه، 3/5/1386.
۱. سورة نحل (16)، آية 44.
۲. سورة صف (61)، آية 6.
۳. سورة مائده (5)، آية 11.
۴. سورة اعراف (7)، آية 157.
۵. سورة بقره (2)، آية 246.
۶. سورة بقره (2)، آية 247.
۷. همان.